Pokazywanie postów oznaczonych etykietą przemyślenia. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą przemyślenia. Pokaż wszystkie posty

wtorek, 6 stycznia 2015

krzywda i kara

Pod jedną ze swych notek napisałem kiedyś, że za gwałt na kobiecie facet powinien być obdzierany żywcem ze skóry a zgwałcona kobieta otrzymywałaby z tej skóry ślicznie wygarbowane obuwie. Według mnie każdy przestępca nawet psychopata, zastanowiłby się zanim by zgwałcił, a jeżeli już by się dopuścił tego ohydnego czynu to sprawiedliwości stałoby się za dość wymierzając zaproponowaną przeze mnie karę. Makabryczna wizja? Może trochę. Wydaję mi się, że niscy ludzie potrafią być okrutni, np Hitler, Napoleon, Putin. Sam mam takie ulubione powiedzenie, jak słyszę, że kobieta zdradziła męża lub, że to robi wciąż. W takich okolicznościach zwykle mówię, że kobieta powinna być powieszona na pierwszej suchej gałęzi lub, żeby położyła głowę na pniaku i siekierą ciach. Faceta karałbym tylko obcięciem przyrodzenia. Co prawda to tylko słowa, nie zrobiłbym tego ale skądś się mi takie powiedzenie wzięło. Może to dlatego, że nie jestem bardzo wysoki? Strach pomyśleć co chodzi po głowie mniejszym ode mnie.
Odbiegam trochę jednak od tego co chciałem napisać. Chodzi o karę za popełnioną zbrodnię. Nie wydaje się wam, że dziś kary są niewspółmiernie niskie do wyrządzonej krzywdy? Za kilkumilionowe przekręty, jak już się złapie winnego to idzie do więzienia na kilka lat. Pieniądze oczywiście przepadają a gość żyje sobie na nasz koszt w więzieniu i po paru latach może cieszyć się wolnością a ja np muszę martwić się o utrzymanie i siedzieć po godzinach w pracy za marne grosze. Zbrodniarz, który na ulicy kogoś napada, bije i okrada dostaje wyrok w zawieszeniu. I to ma być kara? 
W średniowieczu nie było kary więzienia. Gdzie niby miano przetrzymywać więźniów? Co niektórych zamykano owszem w lochach w wieży bez dostępu do światła w wilgoci i kontaktu z ludźmi. Jedzenie takim więźniom spuszczano w wiaderku na sznurku i w tym wiaderku na  górę wracały odchody więźnia. Taki więzień nawet po pół roku pobytu w takim miejscu wychodził zmarnowany i schorowany. Zwykle kary to były kary cielesne, tortury lub obcięcia członków nieraz to była śmierć. Kary były wymierzane publicznie, żeby każdy wiedział co czeka potencjalnego naśladowcę chodziło pewnie też o upokorzenie winowajcy. Karano też krewnych zbrodniarza. Ktoś powie zacofanie, średniowiecze. No ale jak wtedy miano sobie radzić z przestępstwami? Wykrywalność nie była taka jak teraz. Potencjalny przestępca musiał mieć w głowie wizję okrutnej kary na wypadek gdyby go złapano.
Nad pojęciami krzywdy i kary zacząłem się zastanawiać w święta pod wpływem obejrzenia dwóch filmów wspólnie z moją Natalią. 
W pierwszym filmie główną postacią jest seryjny morderca, który dokonuje okrutnych morderstw na zabójcach, gwałcicielach, psychopatach, Robi to bo nie wierzy w system sprawiedliwości w swoim państwie (Australia). O tym człowieku staje się bardzo głośno, taśmy z egzekucji, których dokonał trafiają do mediów. Policja niechętnie go szuka. Społeczeństwo dzieli się na tych, którzy go potępiają i na tych którzy mu dziękują. Znajduje nawet swoich naśladowców, którzy tak jak on zabijają według nich złych ludzi.
Drugi film był zupełnie inny. Na pozór szczęśliwe małżeństwo żyje sobie w jakiejś spokojnej, małej mieścinie w Stanach Zjednoczonych. Mężczyzna wyjeżdża rano do pracy a gdy wraca okazuje się, że nie ma jego żony, są tylko ślady wskazujące na to, że stało się jej coś złego, rozbity szklany stolik, krew zaginionej kobiety. Policja zaczyna jej szukać. Wszyscy podejrzewają morderstwo a ślady prowadzą do męża zaginionej i jego siostry. Nie uwierzycie jak się zszokowałem gdy okazało się, że zaginiona kobieta była bardzo inteligentną psychopatką, która przez kilka lat małżeństwa potrafiła ukryć swoje prawdziwe "ja" przed mężem. Wreszcie pod wpływem odkrycia zdrady męża i chęci zmiany swojego życia upozorowała swoją śmierć, zostawiając fałszywe tropy prowadzące do małżonka.
Pod wpływem tych dwóch filmów doszedłem do następujących wniosków. System sprawiedliwości w naszym państwie nie jest doskonały. Pomijając to, że wiele przestępstw nie jest wykrywanych to nawet jak już złapie się winnego to ten potrafi się nieraz wybronić od zasłużonej kary. Według mnie kary za przestępstwa finansowe, seksualne przeciwko zdrowiu i życiu powinny być zdecydowanie bardziej surowe. Powinno zrezygnować się z zawieszenia kary pozbawienia wolności a zwiększyć kary finansowe. To dziś boli ludzi, tzn gdy uderzy się ich po kieszeni. Jak nie ma to niech pracuje. W ogóle więźniowie powinni pracować na swoje utrzymanie, Nie mówię o zarabianiu na nich, tylko o tym żeby pracowali na chleb który jedzą i na poczet odpracowania krzywd, które wyrządzili swoim ofiarom. Kara wg mnie ma nie tylko dotykać winnego, ma służyć sprawiedliwości społecznej i służyć naprawieniu wyrządzonej krzywdy ofierze. Z kar cielesnych, tortur, kary śmierci wymierzanych przez ofiary jednak tak naprawdę bym zrezygnował. Nie jesteśmy Bogiem, nie wiemy co siedzi w drugim człowieku i czy on jest tak naprawdę winny. Świat nie jest czarno-biały. Morderstwo popełnione przez kobietę latami dręczonymi przez męża nie jest równe z morderstwem popełnionym przez łysą pałę dokonującą rozboju na ulicy. Co nie znaczy, że widząc swojego krzywdziciela chodzącego sobie spokojnie po świecie, że nie zakradłbym się do niego w nocy i nie wymierzył odpowiedniej według mnie sprawiedliwości. Rola wymiaru sprawiedliwości w tym, żeby nie musiało dochodzić do samosądów. Bo gdy system nie działa ludzie zaczynają sami wymierzać sprawiedliwość, chociaż nieraz nie ma z nią nic wspólnego.

piątek, 17 października 2014

O bliskości i wolności w związku.

         Już dawno obiecałam Siewcy notkę o wolności w związku i nie mogłam się za nią zabrać. Przyznam się, że nie do końca wiedziałam jak ugryźć temat i bałam się, że nie zostanę zrozumiana – czego obawiam się nadal. Jednak mimo to postanowiłam się zmierzyć z tematem.
         Moim zdaniem mówiąc o wolności w związku chciałabym zaznaczyć oczywistą dla mnie sprawę. Otóż angażując się w stały związek chcąc, nie chcąc tworzymy nową jednostkę rodzinną i to ona ma być dla nas najważniejsza. Niestety Rodzice i inni członkowie rodziny idą nieco na dalszy plan, co nie oznacza, że przestają być dla nas ważni, przestajemy im pomagać czy też tracimy z Nimi kontakt. Dlaczego uważam, że najważniejszą osobą w rodzinie powinien być nasz Partner? Otóż Rodzice niestety kiedyś odchodzą (niestety nikt nie żyje wiecznie, a czasem by się chciało, żeby tak było), a nasze rodzeństwo zakłada swoje rodziny i bardziej żyje swoimi sprawami niż sprawami rodziny, z której wyszło. Przypominam, że jeżeli trzeba nadal wszyscy się wspierają, ale jeżeli chodzi o jakieś drobne rzeczy, podczas gdy my np. mamy wizytę u lekarza z dzieckiem, żona rodzi, albo niedomaga i trzeba pomóc w domu i przy dzieciach to nie lecimy do rodziców czy rodzeństwa tylko dlatego, że trzeba naprawić kran i nie ma komu tego zrobić (w końcu w tym momencie spokojnie możemy zająć się partnerką i dzieciakami, a mamie czy rodzeństwu polecić dobrego i taniego hydraulika;))…nie wiem czy mnie rozumiecie, ale czasem są rzeczy ważne i ważniejsze. I w życiu trzeba umieć wartościować, co często bywa trudne, bo stajemy momentami stajemy między młotem, a kowadłem.

         Wiem, że przynajmniej część z Was (o ile nie wszyscy) znajdą słaby punkt w moich wypocinach. Ktoś z Was może powiedzieć, że nieszczęścia chodzą po ludziach i wystarczy, że Partner zachoruje na złośliwego raka, ulegnie śmiertelnemu wypadkowi, albo związek po prostu się rozpadnie. I co wtedy? Załamiemy się po stracie najważniejszej dla nas osoby? Poza tym co z naszą autonomią? Przecież nie zawsze musimy mieć w 100% zbieżne zainteresowania. W końcu nie możemy uzależniać się od Partnera i tego samego wymagać od naszej lepszej połowy. 

Otóż mimo bliskości powinniśmy zachować odrobinę miejsca dla siebie, ponieważ jest to jeden z elementów, które czynią nasz związek zdrowym i powodują, że możemy go pielęgnować. Zachowanie pewnej wolności w związku, która jest wypełniona pewnymi składnikami często jest dla nas źródłem siły po rozstaniu, podczas ciężkiej choroby Partnera czy też jego śmierci (czego nie życzę nikomu), czy też sprawia, że możemy odrobinę zatęsknić za osobą, którą kochamy.

Mam nadzieję, że jak rozpiszę Wam w punktach o co mi chodzi to będziecie mieć pełniejszy obraz mojego podejścia do tematu i nie będziecie wieszać na mnie psów. Zatem wolność w związku przejawia się moim zdaniem, m.in. w:

  1. Odrębnych zainteresowaniach

Często pozwalają nam one oddzielnie się rozwijać, odpocząć od Partnera i dać Mu odpocząć od siebie. W końcu złapanie oddechu może dać nam szansę zatęsknienia za Partnerem, nabrania dystansu (chociażby do konfliktów) oraz samorozwoju. Nawet kiedy Siewca u mnie nocuje nie spędzamy razem 100% Jego pobytu u mnie – kiedy On np. spędza czas przy komputerze ja mam chwilę na czytanie. A jeżeli już jesteśmy przy rozwijaniu się niczym dywan z kwiatów, przejdźmy do następnego punktu.

  1. Samorozwój/Samorealizacja

Jeżeli znacie piramidę Maslowa, dobrze wiecie, że samorealizacja leży na samym szczycie naszych potrzeb. Dlatego też jeżeli mamy zaspokojone potrzeby fizjologiczne, bezpieczeństwa, społeczne i potrzeby uznania, zaczynamy odczuwać potrzeby samorealizacji.

Może ona się przejawiać chociażby w zainteresowaniach, o których wspomniałam wcześniej. Jednak może to też być również chociażby podnoszenie swoich kwalifikacji zawodowych, rozwijanie talentów czy potrzeby duchowe (np. religia). Siewcy zdarzało się już jeździć na wyjazdowe szkolenia lub wyjazdy z pracy i ja nie miałam wtedy zbyt wiele do gadania, bo tak jak przy towarzyskich wyjazdach można sobie odpuścić wypad, tak odgórne szkolenie z pracy nie bardzo (z resztą przy tym bardziej towarzyskim wyjeździe z pracy też nie miałam zbyt wiele do gadania;p). Tak samo Siewca nie bardzo ma głos jeżeli chodzi o jakieś moje warsztaty czy szkolenia, które pomagają mi zdobyć nowe doświadczenia i poszerzyć wiedzę. Naturalnie staramy się w miarę możliwości uzgodnić terminy itp., ale czasami trzeba decydować się już i nie ma wyjścia;p.

W momencie kiedy jednemu z nas wypada takie szkolenie czy wyjazd, na który nie można się zbytnio nie zgodzić to drugi ma czas, żeby np.:

  • Spędzić więcej czasu sam na sam z rodzicami, rodzeństwem czy znajomymi,
  • Poświęcić więcej czasu na własne zainteresowania i inne rzeczy.

  1. Wyżej wspomniałam też o potrzebach społecznych.

Zazwyczaj staramy się z Siewcą wychodzić razem i przeważnie spotykamy się z moimi znajomymi, którzy stali się również Jego znajomymi. Jednakże nie ma przeszkód, ku temu, żeby któreś wyszło spotkać się z kimś znajomym bez swojej połowy. Ja nie widziałam problemu, żeby Siewca poszedł sam na spotkanie klasowe (chociaż kiedy nie wrócił o godzinie, o której mówił, że wróci wysłałam Mu sms’a z pytaniem czy mam go iść szukać i dzwonić na policję, bo gdzieś leży pobity w rowie; czy po prostu dobrze się bawi i się zasiedział… - to nie wynikało z mojej zaborczości czy zazdrości, tylko po prostu się martwiłam, bo Siewcy się zapomniało, że powinien napisać, że jednak jest fajnie i będzie później niż mówił…jakoś nie pomyślał, że mogę się denerwować, że coś Mu się stało:/). Tak samo Siewca nie robi mi wyrzutów, kiedy mówię Mu, że się umawiam z koleżanką na kawę czy piwo, na popołudnie, kiedy Go nie będzie u mnie.

         Moim zdaniem w związku każde z partnerów nie tylko powinno wspólnie wychodzić i spotykać się z ludźmi, ale też ma prawo do indywidualnych spotkań. Oczywiście o ile nie są to spotkania z gatunku tych zahaczających o zdradę ;p.

  1. Praca
Niestety w naszych czasach raz jest, raz jej nie ma – nie ma lekko, chociaż chciałoby się mieć lżej.

Jednak moim zdaniem, w miarę możliwości zarówno kobieta i mężczyzna powinni pracować na tyle na ile się da. To nie tylko wiąże się z tym, że jest lżej w utrzymaniu domu, ale później jeżeli (nie daj Boże) coś by się stało, to zawsze są jakieś pieniądze przynajmniej ze strony jednego z partnerów. A jeżeli zdarzyłoby się nieszczęście w postaci śmierci partnera, to ta druga osoba zawsze będzie miała się za co utrzymać.

Poza tym jest jeszcze kwestia tego czy pracować razem czy nie. Osobiście nie chciałabym pracować razem z Siewcą, chociażby przez wzgląd na to, że zbyt częste przebywanie z drugą połową moim zdaniem jest niezdrowe i może mocno zaszkodzić związkowi. Wiecie – widzicie się w pracy, po pracy i w łóżku. Taka sytuacja może prowadzić do nudy w związku oraz do konfliktów.

A jeżeli już ze sobą pracujemy, to starajmy się jak najmniej ze sobą współpracować (chyba, że jest to konieczne), a po pracy tym bardziej zadbajmy o przestrzeń dla siebie – niezależnie od tego czy to będzie chwila z książką, spacer, kąpiel, piwo z koleżanką/kolegą*, czy jakiś kurs.

*niepotrzebne skreślić


Zmierzając do brzegu… Niezależnie od tego jak ważny jest dla nas Partner zawsze powinniśmy być egoistami, żeby móc budować szczęśliwy związek. Opierając się tylko i wyłącznie na potrzebach tego drugiego człowieka możemy nie tylko zniszczyć nasz związek, ale także własne życie. Jak już wspomniałam nie mamy prawa uzależniać od siebie drugiego człowieka – niezależnie od tego, czy jest to nasz partner, nasi rodzice, rodzeństwo czy nasze dzieci. Będąc częścią społeczeństwa/grupy/rodziny powinniśmy pamiętać, że wciąż jesteśmy jednostką samodowodzącą i nikt za nas życia nie przeżyje; a jednocześnie jesteśmy częścią społeczeństwa, więc musimy szanować siebie i innych obok siebie. Poza tym tylko nie zapominając o sobie możemy być dobrymi ludźmi, partnerami czy przyjaciółmi. Bo zdrowy egoizm nigdy nie jest zły…


Przepraszam, że się rozpisałam, ale nie potrafiłam krócej;]. Mam nadzieję, że ktoś jednak przebrnął przez moje wypociny. 

czwartek, 18 września 2014

spowiedź złośnicy

Witajcie, 
z tej strony Natalia. Po ostatniej notce Siewcy wiele osób, które przeczytało tekst zaczęło mnie postrzegać jako bezduszną osobę, która zabrania kontaktów z rodziną swojemu partnerowi. Wyjaśnijmy zatem kilka spraw. 

1. Siewca nadal mieszka w domu!

Co za tym idzie widuje się z rodziną bardzo często - spędza z nimi większość urlopu, a znaczną mniejszość poświęca mi. Natomiast czasem nocuje u mnie na tygodniu i weekendy często spędzamy razem. Kiedy Siewca dzwoni do domu, bo ma coś do przekazania, albo żeby zapytać czy zrobić jakieś zakupy nie mam o to pretensji. Ale jeżeli dzwoni do domu, kiedy rano z niego wyjechał i wróci na następny dzień, żeby spytać co słychać (wiedząc mniej więcej jakie mają w domu plany) i czy nic się nie stało to mi się coś robi. Rozumiem jeżeli Jego Mama byłaby osobą starszą, schorowaną i samotną, ale jest zupełni odwrotnie - jest młodsza od mojej Mamy, zdrowa i cały czas Ją ktoś odwiedza. Więc nie do końca rozumiem tą troskę Siewcy o Matkę. Denerwuję się dlatego, że nasz związek nie składa się z dwóch osób - jest Siewca z Mamą i ja na doczepkę, a przynajmniej mam takie poczucie. 

2. Budując związek tworzymy nową rodzinę, a co za tym idzie trzeba odciąć pępowinę...
...co nie oznacza zerwania kontaktów z rodziną. 

Kiedy decydujesz się na stały związek musisz usamodzielnić się emocjonalnie i psychicznie od rodziców, co nie oznacza ich zostawienia! Rodzicom należy się szacunek i pomoc, ale też trzeba dać im szansę na życie własnym życiem i nie zawracania im tyłka swoją osobą. Kiedy jeszcze nie wyprowadziło się z domu mimo wszystko ma się ogląd na sytuację, ale jeżeli zaczynasz się martwić o domowników jak tylko wyjdziesz z domu (bo coś nie daj Boże stanie się pod twoją nieobecność), to już coś jest nie tak. 

Ja nie mieszkam z rodzicami od kilku lat i nosiło mnie po świecie, jednak nadal byliśmy w stałym kontakcie. W stałym to znaczy dzwoniliśmy do siebie 2 lub max 3 razy w tygodniu, a jeżeli wymagała tego sytuacja częściej. Moja rodzina wie, że jeżeli nie ma kto zostać z moim siostrzeńcem jak tylko mam czas chętnie to zrobię, a jak jest powódź to zawsze chętnie pomogę na tyle ile będę mogła, a mój dom automatycznie staje się centrum zarządzania kryzysowego zdolnym pomieścić kilku powodzian. Jednak w czasach spokoju czasem odwiedzamy się na weekendach i rozmawiamy ze sobą na tygodniu maksymalnie 3 razy, bo wiemy, że jak się coś dzieje zawsze możemy zadzwonić i wtedy wszyscy pomagają sobie tak jak tylko mogą. 

Jednak mimo dobrych relacji z rodziną trzeba pamiętać, że Rodzice niestety kiedyś odejdą, a my mamy być wtedy jednostką samodowodzącą, przy której stoi partner, na którego można liczyć. To my musimy być skupieni na sobie, a Rodzice muszą nieco odejść w cień, mimo to, że nadal ich kochamy i będziemy ich wspierać w razie potrzeby. Jednak moim zdaniem to Partner powinien być dla nas najważniejszy - nie rodzice czy własne dzieci, ale właśnie Partner, bo to z Nim chcemy przejść przez życie. W końcu Rodzice kiedyś odejdą, dzieci się usamodzielnią, a to my mamy mieć w sobie wsparcie. 
Jednak moim zdaniem nadmiernie uzależnianie od siebie kogokolwiek jest czymś okrutnym, bo wcale nie jest powiedziane, że ta druga osoba np. nie zginie w wypadku, albo nie postanowi żyć innym życiem. Co jeśli ten partner/rodzic/dziecko/przyjaciel, którego tak kochaliśmy i żyliśmy jego życiem postanowi pójść własną drogą? Załamiemy się? Zaczniemy zastanawiać się nad samobójstwem? Niestety życie jest okrutne, a my musimy się uzbroić w umiejętności, które pozwolą nam sobie z nim poradzić. Zatem bądźmy w jak najlepszych relacjach, chodźmy na kompromisy i szanujmy się, ale nie zapominajmy, że wszystko wokół jest strasznie ulotne, a nasze życie może zmienić się w każdej chwili. 
A widzę, że Siewca zajął miejsce męża dla swojej matki i ojca dla brata, co nie jest dla mnie zdrową relacją:/. 

Także nie do końca rozumiem postawę Siewcy oraz kilku z Was, którzy postawili już na mnie krzyżyk znając tylko punkt widzenia Siewcy...a może ja faktycznie jestem taka wredna i bez serca? 

Żeby było jasne - nie mam nic do mojej potencjalnej Teściowej, bo kiedy Ją odwiedzam stara się, żeby nic mi nie brakowało. Jednak czasem mam wrażenie, że tak na prawdę traktuje mnie jak kobietę, która zabiera Jej syna. Wiem, że nie jest łatwo pogodzić się z usamodzielnieniem się dziecka, ale kiedy Siewca jechał do mnie na weekend jakoś nigdy nie słyszałam o tym, żeby zaproponowała, żebym to ja ich odwiedziła - wtedy Siewca byłby na miejscu, a my mogłybyśmy nawiązać jakiś kontakt, a nie tylko poprawne relacje. Tymczasem mam wrażenie, że ta kobieta najlepiej czuje się w domu sama ze swoimi synami, bez osób postronnych...a szkoda.

Oj Siewco, przed nami jeszcze długa droga w docieraniu się i tworzeniu jednolitej i wspólnej wizji związku i własnej rodziny. Mam nadzieję, że sobie poradzimy. Wiem, że bardzo chaotycznie podeszłam do tematu, ale podchodzę do niego bardzo emocjonalnie i czuję, że Siewca potraktował mnie bardzo niesprawiedliwie mocno ubarwiając swoje spojrzenie na sytuację. Jednak mimo to mam nadzieję, że mnie zrozumieliście;). 
Pozdrawiam
Natalia

P.S. Sorry Siewco musiałam - mam nadzieję, że teraz Twoi Czytelnicy będą mieli szerszy obraz sytuacji i nie będą mnie traktować jak kobietę bez serca...

niedziela, 14 września 2014

dwa cycki

W piątek moja Natalia powiedziała mi gdy przyszedłem do niej po pracy, że najwidoczniej mam kochankę i że oprócz jej cycka ciągnę też cycek innej kobiety. Mówiła to bardzo serio, z poważną miną  więc się przeraziłem. W jednej sekundzie przypomniałem sobie wszelkie przewinienia jakie mogłem popełnić przeciwko wierności w stosunku do mojej lubej. Skąd takie poważne oskarżenia wystosowane przez moja ukochaną. Czy może jej się wydało, że podczas spacerów oglądam się za innymi, czy może ktoś coś napisał do mnie na komórkę lub przez internet o czym nie ja nie wiedziałem? A może jakaś koleżanka jej robi wodę z mózgu? W sumie przecież jestem wierny, więc skąd takie mocne słowa? No już z pewnością nie dotykałem piersi innej kobiety. Nie ma takiej opcji żebym nie pamiętał, przecież nie piję, a już na pewno nie tak żeby mi się film urwał. Odpowiedziałem więc spokojnie acz stanowczo, że nie mam innej kobiety poza nią. Natalia na to rzekła: A mamusia? Nie ma Cię tyle czasu. Tak często jeździsz do domu. Po co? Powinieneś odciąć w końcu pępowinę. Mówisz, że mnie kochasz, więc powinieneś, każdą wolną chwilę spędzać ze mną. Przecież ja Ci wszystko daję to co Ci trzeba. Jesteś ciągle na cycku mamy. Mniej więcej takie słowa usłyszałem. Z jednej strony spadł mi ciężki kamień z serca. Natalia nie podejrzewa mnie o zdradę. Z drugiej strony nie wiem czy jeszcze nie cięższy kamień uderzył w moją twarz.
Postanowiłem zarzut Natalii obrócić w żart. Powiedziałem, że kobiecie wystarczy jeden siurek, bo tyle ma mężczyzna i nawet jakby chciał mieć więcej to nie może. Więc kobieta musi się zadowolić tylko jednym siurkiem. Natomiast kobieta ma dwie piersi, toteż mężczyzna potrzebuje dwóch piersi. A że przy tej samej piersi kobiety ciężko wyżyć to musi mieć mężczyzna dostęp do piersi innej kobiety, najlepiej matki bo inaczej to już by była zdrada. Nie bardzo ją to rozbawiło. Trochę porozmawialiśmy o spędzaniu ze sobą czasu i jak to będzie po ślubie.
 Zresztą jest to poważny problem w związkach. Zaborczość kobiet, tak i matki jak i partnerki. Czy ja mając już swoją wymarzona partnerkę muszę porzucić rodzicielkę i się od niej odciąć? Czy ja chcąc zachować kontakt z domem w którym się wychowałem i matką nie mogę związać się z inną kobietą? Czy mężczyzna musi się borykać z ciągłymi wyborami między matka a ukochaną? Tyle pytań, tak mało odpowiedzi. Kocham matkę i kocham Natalię. Nie chce między nimi wybierać. W domu u mamy jest mi dobrze. Mama ugotuje, posprząta, wypierze. W zamian ja pomogę coś koło domu zrobić, a że mieszkamy na wsi to jest co robić. Chcę jej pomagać. Z drugiej strony u Natalii jest trochę inaczej, co prawda pomagam jej we wszystkich domowych obowiązkach, sprzątam, zmywam, pomagam przy gotowaniu ale za to mogę się Natalii zwierzyć z takich spraw o których nie chciałbym rozmawiać z mamą, mamy wspólne pasje, robimy wiele rzeczy razem. Jedna i druga relacja jest dla mnie bardzo ważna. Chcę pomagać mamie  i zachować z nią kontakt. Chcę żeby Natalia nie była zazdrosna o moją matkę i czuła moją miłość. Tak by było idealnie. Wiem, że po ślubie będzie musiało to wszystko inaczej wyglądać. Będę mieszkał oddzielnie z Natalią i z nią więcej czasu będę. Nie zamierzam jednak przestać się interesować matką. Mam nadzieję, że obie najważniejsze kobiety ułożą ze sobą poprawne relacje. Inaczej, to czuje ze bez przerwy będę skazany na kłótnie z jedną bądź drugą albo obiema naraz. Na razie nie jest źle, ale zdarza się, że mama czy Natalia zwracają mi uwagę, że za mało jestem z nimi. Poza tym z innej strony muszę dodać, że facet, a na pewno już ja potrzebuje czasem trochę chwili tylko dla siebie, bez matki, bez ukochanej, tylko takie sam na sam, np teraz pisząc i myśląc. Nie znaczy to, że nie kocham Natalii pomimo, że z nią teraz nie rozmawiam.

niedziela, 31 sierpnia 2014

eh, podatki

W sobotę zjeżdża się do Stalowej masa handlarzy i tworzą ok 3 kilometrowy pas straganów. Handlują czym się da: żywność, ubrania, meble itd. Wczoraj właśnie była sobota i postanowiłem  przejść się po rynku, a nuż coś ciekawego dla siebie znajdę, zwłaszcza że dostałem wypłatę na koniec miesiąca. I tak sobie chodzę sobie po rynku, większość handlarzy z Polski ale są i Rumuni, Bułgarzy. Zatrzymałem się przy stoisku z butami. Przyglądam, się oglądam a tu nagle podchodzi do jednego z handlujących dwóch smutnych panów. Jeden pokazuje legitymację i mówi, że jest z urzędu skarbowego. Widzę, że sprzedawcy mało co pikawa nie wysiądzie, trzęsą się mu ręce, odchodzą na bok, pokazuje im jakieś papiery, spisują coś i odchodzą. Oczywiście nic nie wskazywało, po ubraniu, że panowie są z urzędu skarbowego. I tak zacząłem się zastanawiać o co chodzi. W zeszłym tygodniu znajoma mi opowiadała o sytuacji, gdy kontrola na rynku przyczepiła się do jednej Rumunki chyba. Zrobiła się awantura, Rumunka zaczęła krzyczeć, grozić, płakać. Nic to chyba jednak nie dało. Zjawiła się policja i Rumunka pewnie dostała mandat. Wiem, że trwa akcja paragon, i że kontrolowani są sprzedawcy odnośnie tego czy zapisują sprzedaż na kasie fiskalnej. Tyle, że jak długo jestem na świecie tak nigdy na rynku nie dostałem żadnego paragonu. Ten facet, który sprzedawał buty też nie wystawiał paragonów. Ciekawe czy dostał mandat. Zaczęło mnie to trochę zastanawiać. Dlaczego w jednych miejscach dostaję paragony a w innych nie. Czy to wina małych mandatów, czy za rzadko robione są kontrole? Z tego co wyczytałem w internecie nie każdy sprzedający ma obowiązek posiadania kasy fiskalnej. Rolnicy o ile sprzedają własne produkty nie muszą posiadać kasy fiskalnej a także wszyscy  o ile wartość sprzedaży w ciągu roku nie przekroczy 20 000 zł. W takich wypadkach nie dostaniemy paragonu ale możemy zażądać innego dowodu zakupu np faktury. Więc bardzo możliwe, że ten sprzedawca butów nie dostał mandatu. Tylko w takim razie dlaczego był zdenerwowany? Może dlatego, że wartość towaru który miał na straganie w tym dniu była warta co najmniej kilka tysięcy złotych. Wiadomo jak świat długi i szeroki ludzie kombinują tylko jak uciec i wymigać się od podatków. I teraz dochodzę do głównego tematu, który chciałem poruszyć. W zeszłym tygodniu jak koleżanka była na zakupach to mówiła, że, ta Rumunka jak została skontrolowana to krzyczała na kontrolujących, wyzywała od złodziei, groziła, że ich załatwi, kazała kontrolować innych "czarnych" bo ona niby legalnie sprzedaje. O dziwo do nagonki na kontrolujących przyłączyli się inni sprzedający i to Polacy. Kazali ją zostawić bo ma niby małe dzieci do wykarmienia. Zrobiło się zamieszanie, zbiegło się trochę gapiów. Sytuacja się uspokoiła dopiero jak pojawiła się policja. I teraz się zastanawiam, kto w tej sytuacji jest tym złym. Kontrolujący, którzy czekają tylko na błąd sprzedawcy, żeby móc mu wlepić mandat czy sprzedawcy którzy oszukują i nie nabijają sprzedaży na kasę. Odpowiedź na to pytanie dla mnie nie jest jednoznaczna. Wiadomo, że w Polsce nie jest łatwo przedsiębiorcom, trzeba znać się na podatkach i zusach a przede wszystkim trzeba płacić podatki a zysk takiego handlarza butami nie jest taki pewny i zależy od tego ile sprzeda. Z drugiej strony ta masa handlujących przyjeżdża i handluje, więc musi się im to opłacać. Zresztą dla czego tak ma być, że w sklepie spożywczym zawszę dostanę paragon a na rynku nie? Dlaczego jeden musi płacić podatki a drugi może bezkarnie oszukiwać? Według mnie podatki można by obniżyć, ulżyć sprzedającym ale pod warunkiem, że wszyscy mieliby kasy fiskalne i nikt nie mógłby oszukiwać. Gdyby wszyscy mieli kasę w tym Rumuni na straganach ale też prawnicy czy lekarze może dziura budżetowa nie byłaby taka wielka. Kiedyś dawno temu potrzebowałem zaświadczenia od lekarza rodzinnego. Zaświadczenie to potrzebowałem do pracy. Miało stwierdzać, że jestem ogólnie zdrowy. Lekarz zapytał tylko czy jestem zdrowy, kiwnąłem głową a on wybazgrolił coś na 1/4 kartki papieru i przywalił pieczątkę. Zażądał przy tym 20 zł. Zdziwiłem się, że lekarz w publicznej przychodni woła pieniądze i poprosiłem o rachunek. Lekarz zachował się jakbym mu w pysk dał i powiedział, że mogę iść sobie do lekarza medycyny pracy i że zapłacę więcej. Gdybym nie dał tych 20 zl nie miałbym tego świstku papieru. Do tej pory nie wiem za co dałem te 20 zł. Rachunku oczywiście nie dostałem. Może jestem naiwny ale gdyby wszyscy płacili podatki co powinni płacić to może nie trzeba by było podnosić podatków a może nawet by można je obniżyć. Może jestem naiwny ale w coś trzeba wierzyć.

sobota, 9 sierpnia 2014

Jedzmy jabłka

Ostatnio w mediach głośno zrobiło się o akcji: jedz jabłka. Postanowiłem i ja napisać kilka słów o tym zjawisku. Wiadomo, że akcja związana jest z ogłoszonym od 1-go sierpnia tego roku zakazem wwozu Polskich jabłek na teren Federacji Rosyjskiej. Nie mam zamiaru komentować przyczyn tego zakazu. Wszyscy dobrze wiemy, kto stoi za tym zakazem i z jakiego powodu został wprowadzony. Fakty są takie, że w Polsce produkuje się ok 4 mln ton jabłek rocznie, z czego od 900 tys ton do nawet 2 mln ton jest eksportowanych do Rosji . Zakaz jest i teraz coś z tymi jabłkami trzeba zrobić. Póki co uważam że nasz rząd na razie nie wiele zrobił z tym problemem. Ponoć nasi mają pisać skargi do światowej Organizacji Handlu. Na razie nie słyszę o planowanym interwencyjnym skupie czy rekompensatach dla rolników, nie mówiąc już o pomocy w sprzedaży jabłek na inne rynki. Może to jeszcze na to za wcześnie. W sumie sezon dopiero się zaczyna, a sami rolnicy pewnie nie liczą tylko na pomoc rządu i sami szukają nowych klientów. Zresztą dla rolników to nic nowego, przecież to jest rolnictwo. W jednym roku jest urodzaj i są dobre ceny, wtedy się zarabia. W innym roku nie ma dobrych cen, lub jest nieurodzaj, wtedy się traci. Rolnicy są na takie okresy przygotowani, przynajmniej mają świadomość, że tak może być. Zresztą problemów z eksportem nie mają tylko producenci jabłek. Doliczyć do nich przecież możemy także producentów wieprzowiny czy nabiału, którzy przecież dużo dłużej borykają się z sankcjami ze strony Rosji. Trzeba też dodać do tego wszystkich producentów owoców i warzyw. Dlaczego więc tylko sadownicy zasłużyli na to, żeby ich wspierać? Moja Natalia od momentu gdy dowiedziała się o akcji, postanowiła wesprzeć akcję. Zakupiła na giełdzie w Sandomierzu skrzynkę jabłek i od tego czasu codziennie coś innego z tych jabłek robi: napoje, ciastka, ciasteczka. O akcji napisała też na swoim blogu i publikuje sporo zdjęć związanych z akcją. Żeby nie było ja też całym sercem wspieram akcję, także dlatego, że lubię jabłka i lubię kuchnię Natalii. Zastanowił mnie jednak jeden komentarz pod zdjęciem Natalii. Ktoś zapytał czy po zrobionym zdjęciu wyrzucimy jabłka a jeżeli nie to czy mamy świadomość, że zjadając jabłka pomożemy sadownikom ale zaszkodzimy np producentom chleba. Ten komentarz to chyba jakiś ruski agent pisał. Jak można wyrzucać słodkie, zdrowe, dojrzałe jabłka? No i ten chleb.  Wiadomo, że rusini eksportują tylko zboże, jeżeli chodzi o zywność. Ciekawe ilu agentów zainteresuje mój artykuł. Swoją drogą dziś na swoim blogu zanotowałem ok 500 wejść z rosyjskich stron tzn z końcówka .ru Czyżby agenci ruscy wcześniej wiedzieli, że wpadnę na pomysł skrytykowania ich? A może już inwigilują znajomych Natalii? W każdym razie, moim zdaniem akcja nie jest bezsensowna i ma dwie ważne zalety. Po pierwsze jest to symbol tego, że nie akceptujemy polityki Rosji wobec Ukrainy i że nie przestraszymy się sankcji i konsekwencji tego, że wspieramy Ukrainę. To chyba duży symbol, który jednoczy osoby nie akceptujących zachowania Kremla. Drugim sukcesem akcji jest zwrócenie uwagi na to, że warto wspierać Polskich producentów. Lepiej dać zarobić polskiej rodzinie sadowników niż np Włoskiej a już na pewno Ruskiej. Mam nadzieję, że wrócą czasy, że w marketach będą głównie polskie owoce i warzywa a nie te sprowadzane z zagranicy. I że nie będzie tak jak dziś, że kilo jabłek potrafi kosztować w sezonie tyle co kilogram bananów czy pomarańczy. Akcja przypomniała mi jak dobrze smakują jabłka bo postanowiłem po nie sięgnąć kosztem bananów właśnie czy pomarańczy. Poza tym okazało się, że na giełdzie można kupić jabłka dla mnie wręcz deserowe po 1 zł za kilogram i to wcale nie w ilościach hurtowych. Coś jest nie tak, że w marketach są ceny 2,3 razy wyższe niż na giełdzie. Podsumowując: Wspierajmy polskich producentów żywności, będzie im teraz trochę gorzej, poza tym złotówka zostawiona w Polsce nam się opłaci. Chociażby w ten sposób, że nie będziemy dokładać do zasiłków, opieki społecznej a kogoś będzie może stać, żeby kupić coś od nas.

wtorek, 5 sierpnia 2014

męski dylemat: kobieta czy gra?


Ostatnio często spaceruje z Natalią po mieście. Czasem chodzimy tylko po zwykłe zakupy, czasem po prostu, żeby nie siedzieć w domu przed monitorem. Chodzi też o to, żeby miło spędzając czas poprawić kondycję fizyczną i może zrzucić  trochę zbędnych kilogramów. Nie o tym jednak chciałem pisać tym razem. Chcę podzielić się uwagami na temat panów mijanych na ulicach naszego miasta w ciągu ostatnich dwóch tygodni. Tak się składa, że we wspomnianym okresie udało się nam trzy razy podsłuchać rozmowy mężczyzn idących za nami bądź mijanych przez nas. We wszystkich tych trzech przypadkach panowie poruszali ten sam temat a mianowicie był to temat gier komputerowych. Dla mnie był to szok. Panowie byli tylko trochę młodsi ode mnie a rozmawiali właśnie ma ten temat. Dodam, że ani razu nie słyszałem rozmów mężczyzn o kobietach. Dla mnie to dziwne, zwłaszcza latem gdy wszystkie kobiety od dziecka do staruszki, chcą czy nie chcą pokazują więcej swojego ciała niż w innych porach roku. I tak się teraz zastanawiam czy gry komputerowe nie zastępują powoli młodym mężczyznom kobiet. Bezsprzecznie kobieta dla mężczyzny jest świetną rozrywką. Budzi w nim emocje, dostarcza adrenaliny, sprawia, że mężczyźnie chce się cokolwiek zrobić. Co sprytniejsze sztuki powodują, że mężczyzna nie śpi, nie je i nie może się skupić na niczym poza kobietą, a gdy się już uda mężczyźnie wkupić w łaskę kobiety to może się czuć jakby Pana Boga za nogi złapał. Kobieta potrafi być jak narkotyk i skutecznie zabija czas mężczyźnie. I teraz tak sobie myślę o grach komputerowych. Przecież gry komputerowe spełniają te same funkcje dla mężczyzny co kobiety. Gry komputerowe też bardzo miło uprzyjemniają mężczyźnie czas. Dostarczają emocji, adrenaliny. Mężczyźni mogą grać godzinami i mogą myśleć tylko o grze. Dostarczają radości. Poza tymi wspólnymi cechami kobiet i gier, gry mają szereg cech, które czynią je atrakcyjniejszymi w stosunku do kobiet. Łatwiej je zdobyć, akceptują nas takimi jakimi jesteśmy. Gdy akurat chcemy zrobić sobie przerwę w grze to ją wyłączamy. Kobiet się nie da wyłączyć. Gdy w grze robimy coś źle, nie możemy przejść na wyższy poziom to możemy próbować do skutku. Natomiast jeden błąd w relacji z kobietą może oznaczać koniec gry. No cóż może trochę przesadzam. Może nie można tak porównywać kobiet i gier. Gra co prawda nie odrzuci ale tez nie przytuli. Z drugiej jednak strony takie porównanie ma sens gdy mężczyzna musi wybrać komu chce poświęcić czas: swojej ulubionej grze czy swojej ukochanej kobiecie. Boleśnie się o tym przekonałem gdy grałem pewnego razu w grę na komputerze u Natalii. Poprosiłem Natalię o dodatkowe 15 minut, które przeciągnęły się do 25 minut. Usłyszałem wtedy bolesne słowa, między innymi albo gra albo ja i dużo, dużo groźnych zwrotów, a o sankcjach karnych zastosowanych przez moją narzeczoną to już nawet nic nie wspomnę. Tak naprawdę nie uważam, że gry zaczynają zastępować kobiety. Niestety jednak coraz więcej czasu mężczyźni poświęcają grom kosztem zdobywania kobiet. Nie wiem czy to takie szkodliwe zjawisko. W sumie facet nie może myśleć tylko o kobiecie bo by zwariował. Według mnie złotą myślą, jest to, że kobiety i gry działają na mężczyzn jak narkotyk. A złotym środkiem w takim przypadku jest umiar i równowaga. Panowie nie mogą przesadzać z jednym i drugim i żaden z tych „narkotyków” nie może mieć przewagi. Chociaż kobieta może trochę przeważać nad grą ale nigdy do końca tak, że mężczyzna nie zachowa choć części swojej autonomii no i oczywiście ta przewaga nie może być za darmo. Kobieta musi się postarać i zasłużyć na to, żeby mieć większy wpływ na mężczyznę niż gra czy jakakolwiek jego rozrywka. Według mnie nic za darmo, nawet lub zwłaszcza w związku.

czwartek, 31 lipca 2014

Męskie blogi a znajomości internetowe

Od niedawna postanowiłem zacząć prowadzić bloga. Zachęcony sukcesami mojej kobiety, byłem pełen zapału i liczyłem, że szybko znajdę chociaż grupę ludków zainteresowanych tym, co piszę. Pomysłów mi nie brakuje i mam swój pomysł na bloga. Nie myślałem jednak, że  tak trudno będzie zainteresować swoimi myślami kogokolwiek. Na razie się nie poddaję, ale trzymam najlepsze pomysły na notki do czasu, aż będzie większe zainteresowanie moją stroną.

Próbuje zainteresować innych blogerów swoją osobą odwiedzając ich strony i zostawiając ślad po sobie licząc na rewizytę. W związku z tym, że odwiedzam blogi innych osób, mam kilka spostrzeżeń. Konkurencja jest duża. Większość blogów wypełniona jest nie tylko treścią, (słowem pisanym), ale i zachęcającą oprawą graficzną: przyjemnym tłem, przykuwającymi uwagę zdjęciami. U mnie na razie tego nie znajdziecie. Raz, że nie bardzo się w grafice orientuje. Dwa, że najważniejsza dla mnie jest treść a nie forma przekazu.  Wiec przed wszystkim będę dbał o to co piszę. Drugim spostrzeżeniem jakie mam w związku z przeglądaniem innych blogów jest to, że jest bardzo mało blogów prowadzonych przez mężczyzn. Znajdowałem mniej więcej jeden blog męski na dziesięć odwiedzonych. I to jak już trafiłem na blog prowadzony przez faceta to akurat był o modzie damskiej. Gdzie są blogi z męskim punktem widzenia? Gdzie są blogi o polityce, pracy, sporcie, motoryzacji? Gdzie na blogu można spotkać męski humor? Jak ktoś zna takie blogi to podajcie namiary w komentarzach. Swoją drogą zanim spotkałem moją Natalię długo byłem sam i szukałem bratniej duszy przez różne portale internetowe. Widziałem, że na takich stronach kojarzących pary zdecydowanie więcej jest mężczyzn niż kobiet. Na pewno zdecydowanie aktywniejsi byli mężczyźni. Zastanawiałem się gdzie są wolne kobiety i czy czasem wszystkie fajne nie są już pozajmowane. Dziś już wiem, że jak mężczyźni szukają kobiet na portalach randkowych to z dużym prawdopodobieństwem kobiety wtedy siedzą na blogu.